Familieverstrikkingen na de dood

Familieverstrikkingen na de dood

1318
0
dood

Mijn vader was een mysterie. Gevoelig en gesloten, dichterlijk en driftig, met een geweldig gevoel voor humor en liefde voor de natuur maar een groot onvermogen om met de wereld en de mensen om te gaan. Hij was niet in staat zijn gevoel of waardering te uiten. Geen wonder dat ik een gecompliceerde relatie met hem had. Maar ik had nooit verwacht dat er na zijn dood een merkwaardige verstrikking met zijn spirit op zou treden.

Mijn knappe, atletische vader bleek een dodelijke bloedziekte (MDS) te hebben, en koos voor een reguliere behandeling met een 20% kans op overleven: stamcel therapie. Hoewel het eerst goed leek te gaan, traden er complicaties op waardoor hij na een maandenlang aftakelingsproces kwam te overlijden in een kamertje in het LUMC.

Die dag kon ik niet mee, want ik was door mijn rug gegaan. Maar via de mobiele telefoon was ik er meer bij dan ik was geweest als ik fysiek aanwezig was geweest: zo kon ik alles energetisch volgen, en voor me zien wat er gebeurde via mijn moeder die aan zijn bed zat. Toen de monitor bevestigde wat wij al voelden: dat hij ging vertrekken, ging ik in verbeelding boven zijn bed hangen als een engel en wenkte hem. ‘Kom maar pa, deze kant op, naar het Licht, je bent veilig…’ Ik voelde hem gaan: een warme wolk van energie, die opwaarts dreef en naar een plek vol warmte en liefde ging. Gelukkig, hij was goed terecht gekomen. Dacht ik.

Vlak voor en na zijn overlijden was ik al overspoeld door vorige levens die nog issues hadden met de dood van familieleden en vaders in het bijzonder. Hun gevoelens maakten het wel eens lastig te onderscheiden wat mijn eigen rouwproces was, en wat oude emoties waren van vorige levens die nog hulp nodig hadden. Een van hen was een rebels Viking meisje die me een diepe depressie van ongeveer een halve dag bezorgde: haar vader, de hoofdman was overleden en ze was op zijn dodenschip omgebracht en vastgezet zodat ze hem tegen haar wil  moest vergezellen naar de andere wereld. Toen ik haar geholpen had, kon ik weer verder met mijn eigen gevoelens. En na een paar maanden dacht ik dat ik al een heel eind was met het verwerkingsproces.

Dus bracht ik een bezoekje aan een medium. Ik had namelijk nog één brandende vraag aan mijn vader. Na wat algemene uitspraken van het medium kwam ik ter zake: ‘Ik wil graag één ding aan mijn vader vragen. Hij heeft het nooit gezegd. Houdt hij van me?’
Toen hij nog leefde had ik dit nooit durven vragen. Maar what the hell, hij was nu toch dood – het was nu of nooit!
Mijn vader draaide om de vraag heen. ‘Ach, liefde, wat is liefde eigenlijk…’ rationaliseerde hij erop los via het medium. Als ik nog twijfels had of hij werkelijk aanwezig was waren die nu verdwenen.
Koppig bleef ik aan mijn vraag vasthouden. ‘Ik wil het toch weten.’
‘Vooruit dan maar,’ zei mijn vader via het medium. ‘Ik kan het niet zeggen in het Nederlands, en niet in het Engels. Ik zal het je vertellen….’ Hij maakte een dramatisch handgebaar, ‘…in het Frans! Je ‘taime!’
Ik viel bijna van mijn stoel. Lachen en huilen tegelijk. Dit was zo typisch mijn vader. Hij kon het niet zeggen, dus deed hij het zo. Geweldig! ‘Je t‘aime!’

Weer dacht ik dat ik al heel ver was met het verwerkingsproces. Maar na drie jaar begon me iets op te vallen. Ik bleef van die onverwachte rauwe huilbuien houden. Ik kon niet naar Neil Young luisteren zonder te huilen (mijn vader was een groot fan). En het huilen luchtte nooit op. Vreemd, dacht ik.

Deze lente was ik bij mijn moeder thuis bezig met de voorbereidingen voor de vakantie naar Griekenland. We gebruiken allebei nog de professionele wandel rugzakken van mijn vader. Aan die van mij kleeft ook weer een grap: hij had hem gekocht in de veronderstelling dat het een mannenrugzak was, en vond hem prachtig. Maar toen hij erachter kwam dat hij per ongeluk een schitterende damesrugzak had gekocht was hij als stoere man verbolgen. Tot mijn hilariteit wilde hij hem niet meer dragen. Dus gaf hij hem aan mij.

Ik zat het verhaal op te halen met mijn moeder toen ik opeens overspoeld werd door verdriet. Maar deze keer was het heel duidelijk. Het contrast met mijn eigen energie en gevoel was té groot. Dit was niet van mij! Opeens drong het tot me door: hij was nooit verder gegaan! Dit rauwe verdriet was van hem. Mijn vader was nog bij mij!

Gelukkig is mijn moeder, zelf een healer, wel wat gewend op metafysisch gebied. Ze liet me even alleen terwijl ik met hem in gesprek ging. Ik voelde zijn eenzaamheid, zijn verwarring, zijn drang ook om excuses te maken aan mijn moeder voor dingen waarin hij gefaald had. Het was net of hij zich vreselijk alleen voelde omdat hij er was en dacht dat hij nog leefde en wij hem ook konden zien – maar dat was niet zo!

Ik praatte met hem: ‘Pa, luister, je lichaam is overleden in dat ziekenhuisbed, het is dood, maar jij bent vrij, jij bent veilig…’ Weer een golf van rauwe emotie. In gedachten vroeg ik zijn grootmoeder en haar hond erbij: twee van de weinige familieleden waar hij wel een goede band mee had gehad. De energie veranderde. Het werd rustig. Ik voelde het: deze keer ging hij écht! Het verdriet verdween als sneeuw voor de zon. Hij was eindelijk echt naar het Licht.

Ik was zo blij en opgelucht. Het rauwe verdriet is nooit meer terug gekomen. Nu kan ik zonder pijn terugdenken aan mijn vader. Tegelijkertijd kan ik mezelf wel voor mijn hoofd slaan: hoe is het mogelijk dat een reïncarnatietherapeut met bijna vijftien jaar ervaring dit niet doorhad? En dat het medium het niet doorzien had?

Ik zie het nota bene vrij vaak bij cliënten. Vaders die in de armen van cliënten zijn overleden en blijven hangen, opa’s die onverwachts zijn gestorven, niet doorhebben dat ze dood zijn en aan kleindochters blijven hangen in hun verwarring. Zelfs oma’s die ergens wel weten dat ze overleden zijn, maar het niet kunnen laten zich te bemoeien met hun kleinkinderen en daardoor verstrikt raken in hun energie.
Het komt kennelijk zo vaak voor, dat ik me als therapeut afvraag hoe vaak onverwerkte rouw eigenlijk veroorzaakt wordt door het feit dat de spirit van de overledene met alle gevoelens die hij of zij heeft, is blijven hangen bij een familielid of geliefde.

Sindsdien ben ik er nog alerter op dan ik al was. Ik check bij al mijn cliënten of er sprake zou kunnen zijn van verstrengeling met onbewust overleden familieleden. De symptomen zijn oa:

-onverwerkte rouw

-verdriet wat niet minder wordt

-huilen dat niet oplucht

-vreemde klachten die geen fysieke oorsprong hebben

-onverklaarbare depressieve klachten

-onverklaarbare angsten

-gevoelens van vervreemding en eenzaamheid

-persoonlijkheidsveranderingen

Als er inderdaad sprake is van verstrengeling met een onbewust overleden familielid, en je bent zelf goed in staat in je centrum te blijven en je te aarden, kun je proberen zelf deze los te maken. Het enige wat je hoeft te doen, is even de tijd nemen op een rustige plek waar je niet gestoord wordt, jezelf te aarden en in gedachten naar de persoon in kwestie te gaan.  Vertel ze dat hun lichaam overleden is, dat zijzelf vrij en veilig zijn. Vraag er engelen en reeds overgegane geliefden bij om ze naar het Licht te assisteren.

Als een verstrikt familielid eenmaal bewust is geworden van hun werkelijke toestand en zich heeft geheeld via het Licht, is hij of zij vrij om vanuit bewustzijn op ‘bezoek’ te komen: je hoeft dus niet bang te zijn dat je de verbinding kwijt bent! Integendeel, een bewuste verbinding vanuit liefde is wat er altijd overblijft. Liefde is voor altijd.

doodIk ben benieuwd wanneer mijn vader weer van zich laat horen. Hem kennende is het tijdens een oude aflevering van Fawlty Towers. Als ik harp speel. Of tijdens een concert van Neil Young.

Tot ziens, pa!

 

Dit artikel van Wendy Gillissen verscheen tevens op Nieuwetijdskind Magazine